ထူးထူးျခားျခား အရပ္ (၈) ေပ ရွည္တဲ့ တခ်ိန္က ႏုိင္ငံေက်ာ္ ဇီးကြက္စိန္ အေၾကာင္း

ဇီးကြက္စိန္သည္တစ္ခ်ိန္က ျမန္မာႏိုင္ငံ၊မႏၲေလးတိုင္း ေဒသႀကီး၊ပုဂံၿမိဳ႕ရွိထူးထူးျခားျခား အရပ္အရွည္ဆုံး ပုဂံၿမိဳ႕သူ ျဖစ္သည္ ။  ငယ္ဘဝ – ဇီးကြက္စိန္ကို ၁၃၁၈−ခုႏွစ္၊ (၁၉၅၆)ခုႏွစ္တြင္ ပုဂံၿမိဳ႕​ေဟာင္​း​ေတာင္​ဘက္​ သီရိပစၥယာရြာတြင္​​ အဖ ဦးထြန္းသိန္း၊ ေဒၚၿငိမ္းတို႔မွ ေမြးဖြားသည္။ ေမြးခ်င္း ေလးေယာက္အနက္ အငယ္ဆုံးသမီးျဖစ္ၿပီး က်န္သုံးေယာက္မွာ ေယာက္်ားေလးမ်ားျဖစ္ၾကသည္။ ငယ္နာမည္မွာ မခင္စိန္ ျဖစ္သည္။ ငယ္​ရြယ္​စဥ္​ကပင္​ သက္​တူရြယ္​တူမ်ားၾကားတြင္​ ထူးထူးျခားျခား အရပ္​ျမင္​့မား​ေနသူျဖစ္​သည္​။

ထူးျခားမႈ – အေမျဖစ္သူ ေဒၚၿငိမ္းသည္ ဇီးကြက္စိန္အား ကိုယ္ဝန္မရွိခင္ ထူးျခားအိပ္မက္ မက္ဖူးသည္။ အိမ္ဦးခန္း ေခါင္တိုင္တြင္ ဆင္ျဖဴေတာ္ ဝပ္ေနသည္ဟု မက္ခဲ့သည္။ ဇီးကြက္စိန္ ကြယ္လြန္ေသာေန႔၌လည္း ဆင္တစ္ေကာင္ႏွင့္ ဆင္ဦးစီးတစ္ေယာက္ လာေရာက္ကာ ႐ုပ္အေလာင္းကို ေသခ်ာ ၾကည့္သြားဘူးသည္။

ဇီးကြက္စိန္ဟု ဘာေၾကာင့္ေခၚ – ဇီးကြက္စိန္ကို ေမြးၿပီး ၇-ရက္ျပည့္ ကင္ပြန္းတပ္ေန႔တြင္ သူအိပ္ေသာ ပုခက္၏ ရင္တားႀကိဳးတန္းေပၚ၌ ဇီးကြက္တစ္ေကာင္ လာေရာက္နားသည့္အတြက္ ဇီးကြက္စိန္ဟု ေခၚၾကျခင္း ျဖစ္သည္။

ျဖစ္စဥ္ – ဇီးကြက္စိန္ကို ေမြးဖြားခ်ိန္၌ သာမန္ကေလးတစ္ေယာက္ လိုပင္ ေမြးဖြားႀကီးျပင္းလာၿပီး ငါးႏွစ္သမီးအ႐ြယ္မွ စ၍ တေျဖးေျဖး ႀကီးထြားလာသည္။ ၁၂-ႏွစ္သမီးအ႐ြယ္တြင္ သူ၏ အရပ္ရွည္သည့္ သတင္းကို တစ္ႏိုင္ငံလုံးထိ သိရွိသြားၾက ေလ သည္။ ၁၂ ႏွစ္ အရြယ္တုန္းက သူမ၏ အရပ္မွာ ၆ေပ၆လက္မျဖစ္သည္။

မ်ိဳး႐ိုးဗီဇ​ေဖာက္​ျပန္​​ေသာ ထူးျခား႐ွားပါး​ေသာ​ေရာဂါ​ေၾကာင္​့ ဇီးကြက္​စိန္​သည္​ အရပ္​ဆက္လက္​​ျမင္​့မားလာခဲ့ၿပီးအသက္ ၂၀အရြယ္ခန္႔တြင္ သူမ၏ အရပ္သည္ ၈ေပခန္႔ ရွိလာကာ သူမစီးရန္ ဖိနပ္ကို ျမင္းၿခံၿမိဳ႕မွ ေအာ္ဒါမွာယူရသည္။ ပုဂံရွိ ယြန္းအၾကမ္းထည္လုပ္ငန္းကို လုပ္ကိုင္သည္။ အစားအစာကို ပုံမွန္လူမ်ား စားသေလာက္ပဲ စားသည္။ တစ္ေန႔ကို သုံးေလးခ်ိန္ေလာက္ စားသည္။ အဝတ္အစားမ်ား ဆိုလၽွင္လည္း ပိတ္စ တစ္ကိုက္ကို အက်ႌခ်ဳပ္ဝတ္မရေပ။

သုံးေတာင္ပိတ္စမွ လက္စက အက်ႌရသည္။ လက္ရွည္အက်ႌ တစ္ထည္ကို ပိတ္စ ငါးေတာင္ခန္႔ ခ်ဳပ္၍ ဝတ္ရသည္။ လုံခ်ည္တစ္ထည္ကို ေျခာက္ေတာင္ ခ်ဳပ္ရသည္။ မိန္းမလုံခ်ည္ သုံးကြင္းကို သူ႕အတြက္ ႏွစ္ကြင္းသာရသည္။ ေလာကနႏၵ ာဘုရားကို ဘုရားဖူးလာရင္း ဧည့္သည္မ်ားက ဇီးကြက္စိန္ကို အထူးအဆန္းသဖြယ္ လာေရာက္ၾကည့္ၾကသည္။ လာၾကည့္သူမ်ားက သူ႕ကို စကားေျပာၾကသည္။ ဇီးကြက္စိန္ကလည္း ျပန္လည္ စကားေျပာသည္။ မတ္တတ္ရပ္ခိုင္းလၽွင္ မတ္တတ္ရပ္ျပသည္။

အသက္ (၁၃)ႏွစ္အ႐ြယ္တြင္ မ်က္စိ ကြယ္သြားသည္။ (၁၄)ႏွစ္အ႐ြယ္တြင္ ရန္ကုန္၌ မ်က္စိကုသြားေသာအခါ ဆရာဝန္က ေဟာ္မုန္းဓာတ္မ်ား၍ ျဖစ္သည္ဟု ဆိုသည္။ အိမ္အျပင္ လမ္းေလၽွာက္ရန္ အိမ္ေရွ႕ရွိ မန္က်ည္းပင္ ႏွစ္ပင္ကို ႀကိဳးတန္း ထားၿပီး ႀကိဳးတန္းကိုင္၍ လမ္းေလၽွာက္ရသည္။ မ်က္စိကြယ္ၿပီးေနာက္ ခါးပါကိုင္းလာေလသည္။ ေနာက္ပိုင္း၌ သြားလာမႈ သိပ္မလုပ္ႏိုင္ေတာ့ေပ။

ေကာင္းမႈကုသိုလ္ – ေလာကနႏၵာေစတီအပါအဝင္ ဘုရားမ်ားကို ထီးေတာ္မ်ားလႉခဲ့သည္။ ႐ြာထဲက ကေလးမ်ားကိုလည္း တစ္လတစ္ႀကိမ္၊ ႏွစ္ႀကိမ္ ဆန္ျပဳတ္အၿမဲ တိုက္ေကၽြးသည္။

ဘဝနိဂုံး – ျမန္မာသကၠရာဇ္ ၁၃၄၁-ခုႏွစ္ (၁၉၇၉)ခုႏွစ္တြင္ ေရခ်ိဳးမွား၍ က်န္းမာေရး မေကာင္းရာမွ ကြယ္လြန္သြားေလ သည္။ ကြယ္လြန္ခ်ိန္တြင္ အသက္ (၂၃)ႏွစ္ ရွိၿပီျဖစ္သည္။ ေသဆုံးၿပီးေနာက္ သူ၏ ႐ုပ္အေလာင္းကို မႏၲေလး ေဆးတကၠသိုလ္သို႔ လႉဒါန္းခဲ့သည္။

ေနထိုင္မေကာင္းေသာ အခ်ိန္၌ ေနခဲ့သည့္ အိမ္ၿခံဝင္းေနရာတြင္ အထိမ္းအမွတ္ ေက်ာက္တိုင္ စိုက္ထူထားသည္။ ေက်ာက္တိုင္၏ ေဘးပတ္လည္တစ္ဖက္တစ္ခ်က္စီတြင္ မဇီးကြက္စိန္ အထိမ္းအမွတ္ ေက်ာက္တိုင္၊ ၁၃၁၈-ခု ေမြး၊ ၁၃၄၁-ခု ဆုံး၊ အရပ္ ၈ ေပ ဟု ကမၸည္းထိုးထားသည္ကို ယေန႔တိုင္ ေတြ႕ျမင္ႏိုင္သည္။