ျဗိတိသ်ွအဂၤလိပ္ေခတ္က ျမန္မာျပည္၌ ေကာင္းကင္ပ်ံၾကြ တန္ခိုးျပခဲ႔သည့္ ဘုန္းၾကီး

ထိုပုဂၢိဳလ္ကား တျခားမဟုတ္၊ ေက်ာက္ဆည္မွ ရဟႏၲာမေထရ္ေက်ာ္ – ေဝဘူဆရာေတာ္။

ဒုတိယကမာၻစစ္ကာလ မတိုင္မီွက ျဖစ္ရပ္ပါ။ ေက်ာက္ဆည္ ေဝဘူ

ေခ်ာင္ အေနအထားက ေတာင္ဘက္၊ အေရွ႕ဘက္၊

ေျမာက္ဘက္တို႔မွာ ေတာင္တန္းေတြ အနိမ္႔အျမင္႔

ေတာက္ေလ်ွာက္ တံတိုင္းလိုပဲ သြယ္တန္း ေနတာေပါ႔။

ဆရာေတာ္က နံနက္တၾကိမ္၊ ညတၾကိမ္ တန္ခိုးနဲ႔

စ်ာဥ္ပ်ံျပီး ေတာင္ရိုးတေလ်ွာက္ရွိ ေစတီမ်ားကို မီးပူ

ေဇာ္ေလ႔ရွိတယ္။ ရံဖန္ရံခါ တစ္ေတာင္နဲ႔ တစ္ေတာင္

ကူးရာမွာ မီးလုံးၾကီး၊ ေရႊေရာင္အလုံးၾကီး အျဖစ္၎၊

ကိုယ္ေတာ္တိုင္ အေရာင္အဝါ ထြန္းလင္းေတာက္ပစြာ

ကူးသန္း၍လည္းေကာင္း မီးပူေဇာ္ခဲ႔တာပါတဲ႔ … ။

ဘုရားရင္ျပင္ေတာ္ေရာက္ျပီး ဦးတစ္ခါခ်ရင္၊ ေစတီ

သပိတ္ေမွာက္အထက္ ေဖာင္းရစ္-ႏွစ္ရစ္ခန္႔ လ်ွပ္စစ္

မီး ပြင္႔သကဲ႔သို႔ တျပိဳင္နက္ တခ်က္တည္း တခြင္လုံး

လင္းသြားတယ္။ သုံးၾကိမ္ဦးခ်လို႔ ျပည့္ရင္ေတာ႔ ထီး

ေတာ္အထိ ေစတီေတာ္အေပၚပိုင္း အားလုံး လင္းသြား

တယ္တဲ႔။

အေနာက္ေတာင္ဘက္ရွိ အျမင္႔ဆုံး ေရႊသာ

ေလ်ာင္းေတာင္မွ အေနာက္ေျမာက္ဘက္ရွိ မင္းေမြး

ေတာင္မ်ားသို႔ ကူးသန္းပူေဇာ္တဲ႔အခါ အသားေတာ္

ေရာ၊ သကၤန္းအေရာင္ပါ ေရႊေရာင္ေတြ ဝင္းဝင္း

ေတာက္ေန၍ ဆရာေတာ္ၾကီးအား ဖူးေျမာ္ၾကည္ညိဳ

လို႔ အေကာင္းဆုံးပါ။ ဆရာေတာ္ၾကီးက ” ဣဒိၶဝိဓ ”

ကို ပြင္႔ပြင္႔လင္းလင္း သုံးစြဲသည္ ထင္ပါတယ္ … ။

စတင္ေတြ႔တာက နံနက္ေစာေစာ အိပ္ယာထ လုပ္ငန္း

ခြင္ ဝင္ၾကရေသာ မိလႅာသိမ္းကုလားေတြ၊ ႏြားႏို႔ေရာင္း

ကုလားေတြ။ သူတို႔က ” ဒီေတာင္ေပၚမွာ ဗမာဘုန္းၾကီး

လူစြမ္းေကာင္း ရွိတယ္ ” ေျပာၾကလို႔၊ တဆင္႔စကား

တဆင္႔နား ဆိုသလို၊ ထိုေခတ္က လူအေတာ္မ်ားမ်ားဖူး

ေတြ႔ၾကရတယ္။ ေနဝင္ရင္ ” တန္ခိုးေတာ္ ဖူးရေအာင္ ”

ဟု ဆိုကာ ေဝဘူေတာင္ က်ားလ်ွာေတာ၊ ေတာင္ၾကိဳ

ေတာင္ၾကားေတြမွာ လူ ၃၀၀ ခန္႔ေလာက္ ရွိေနတတ္

တယ္တဲ႔။ မဖူး မျမင္ၾကရသူ မရွိသေလာက္ပါပဲ … ။

အဂၤလိပ္အစိုးရေခတ္ဆိုေတာ႔ ဆရာေတာ္ အဖမ္းခံရ

မွာစိုးလို႔ ေက်ာင္းဒကာ၊ ဒကာမ၊ ဥပသကာေတြက

လိုက္လံ ပိတ္ပင္ရွာတယ္။ ေနာက္ပိုင္း ကာလေတြမွာ

ဆရာေတာ္ကိုယ္တိုင္ကလည္း ဖုံးအုပ္ထားေတာ္မူ

သျဖင္႔ ” ေဝဘူဆရာေတာ္ စ်ာဥ္ပ်ံသတဲ႔၊ ခြ်တ္ကရား

ေလးမ်ား ျမင္သတဲ႔ ” ဟူေသာ ေကာလဟာလ ႏွင္႔ အေဝးပရိတ္သတ္မ်ား မ်က္ျခည္ျပတ္သြားခဲ႔တာေပါ႔။

ျဖစ္ရပ္မွန္ တခုကိုေျပာရရင္ ၁၂၉၃ ခုႏွစ္၊ တန္ေဆာင္

မုန္းလတုန္းက အင္းဝ – တံတားဦးျမိဳ႕ အိမ္သစ္တန္းမွ

ဦးဘတုတ္နဲ႔ တူမမ်ားျဖစ္တဲ႔ မစက္၊ မလွလွတို႔ ဆရာ

ေတာ္ရဲ႕ ေဝဘူေခ်ာင္ကို ဥပုသ္ရက္ရွည္ေစာင္႔ဖို႔

ေရာက္လာၾကေရာ။ တစ္ညမွာ ဦးဘတုတ္က ဆရာ

ေတာ္အား ဝတ္ျဖည့္(ႏွိပ္) ေပးေနတာေပါ႔။ မစက္နဲ႔

မလွလွတို႔က ည(၉)နာရီအခ်ိန္ အျပင္တေနရာက

ေတာင္တန္းေတြကို ရႈျမင္လိုက္ေတာ႔ တစ္ေတာင္မွ

တစ္ေတာင္သို႔ စ်ာဥ္ပ်ံျပီး မီးပူေဇာ္ေနတဲ႔ ဆရာေတာ္

ၾကီးကို ဖူးေတြ႔လိုက္ရပါတယ္တဲ႔။ ခဏၾကာေတာ႔

ဦးဘတုတ္ ေရာက္လာတယ္။

” ဦးတုတ္ ဘယ္သြားေနတာလဲ၊ တူမေတြအားလုံး

တန္ခိုးေတာ္ကို ဖူးရတယ္ ” မလွလွက ေျပာရာ၊

ဦးဘတုတ္က ” ဘယ္တုန္းကလဲ ” ။ ” ခု မိနစ္ပိုင္း

ေလးပဲ မရွိေတာ႔ဘူး၊ မီးပူေဇာ္တာ တစ္နာရီနီးပါး ၾကာ

တယ္ “။ ” ေဟ … ဟုတ္လား၊ ဆရာေတာ္လည္း

ေက်ာင္းေလးေပၚမွာ ရွိေနသားပဲဟ၊ ဦးေလးလည္း

တစ္နာရီေက်ာ္ၾကာ ဝတ္ျဖည့္ျပီးမွ အခုလာတာပဲ ” ဟု

ေျပာရင္း၊ ခဏတာ စဥ္းစားျပီး ” ေအး … ငါထင္သားပဲ၊

နင္တို႔ေျပာလို႔ ေျပာရအုံးမယ္။ ငါ ဝတ္ျဖည့္ေနရင္း

ဆရာေတာ္႔ အသားေတြဟာ အိအိေျပာင္းေျပာင္းရွိရာ

ကေန ၾကာလာေတာ႔ တခါတခါ မာေတာင္႔ေတာင္႔ၾကီး

ျဖစ္သြားတာ ထူးပါတယ္ ေအာက္ေမ႔ေနတာ ဒါေၾကာင္႔

ကိုး ” ဟု ေျပာဆို ႏွီးေႏွာၾကေလေတာ႔တယ္ … ။

မွတ္ခ်က္ –

( ဦးဘတုတ္မွာ တံတားဦးျမိဳ႕၌ ကြယ္လြန္ျပီး၊ ေဒၚစက္

ေဒၚလွလွတို႔မွာ ေဝဘူေခ်ာင္ ေဒၚျပံဳး – ဇရပ္၌ ေနထိုင္

သြားပါေၾကာင္း။ သူ႔တို႔၏ မ်ိဳးဆက္မ်ား က်န္ရွိေနေသး )

အကိုးအကား

—————–

သႏိၵဌိက တရားေတာ္မ်ား – ေရႊဘိုေအာင္ေျမ ရိပ္သာ။

ရဟႏၲာႏွင္႔ ပုဂၢိဳလ္ထူးမ်ား – ဓမၼာစရိယ ဦးေဌးလိႈိင္။

ျပန္လည္ေပါင္းစည္း ေဖာ္ထုတ္သူ – #James

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *